Inleiding tot moxibustietechnieken

Moxibustie wordt beoefend volgens verschillende technieken. Sommige zijn eenvoudig en gemakkelijk toe te passen, terwijl voor andere een opleiding aan een school voor acupunctuur of Chinese geneeskunde vereist is. Niet alle scholen onderwijzen dezelfde methoden en sommige kunnen verschillen naargelang de traditie (Chinees, Japans, Koreaans, enz.).

Voorbeelden van toepassingen voor veelvoorkomende en lichte klachten vindt u in ons boekje gewijd aan de beoefening van moxibustie.

Belangrijke waarschuwingen

Moxibustietechnieken brengen verbrandingsrisico's met zich mee indien ze niet correct worden beheerst.

Zwangere vrouwen: bepaalde punten en lichaamsgebieden (met name de buik en het heiligbeen) zijn formeel gecontra-indiceerd tijdens de zwangerschap, en in het bijzonder bij een risicovolle zwangerschap. Het raadplegen van een gekwalificeerde beoefenaar is essentieel.

I. Moxibustie met bijvoet kegels

(Onze producten voor het beoefenen van deze technieken: Gezuiverde touw EP50 of Voorgemaalde bijvoet van 21 juni EC21)

1. Directe moxas

Zonder litteken:
Een kleine bijvoetegel wordt direct op de huid geplaatst.
Hij wordt aangestoken en vervolgens verwijderd zodra de warmte intens wordt.
De handeling wordt 3 tot 5 keer herhaald, totdat er een lichte lokale roodheid verschijnt.

Met litteken:
Deze oude techniek (waarbij de kegel tot een brandwond laat branden) wordt tegenwoordig niet meer toegepast om veiligheids- en ethische redenen.

2. Indirecte moxas

Deze technieken gebruiken een tussenlaag tussen de huid en de bijvoet kegel.

Op grof zout:
Voornamelijk toegepast op de navel.
De navel wordt gevuld met grof zout, waarop de kegel wordt geplaatst.
Verwijder zodra de warmte te intens wordt.
3 tot 5 keer herhalen.

Op een plakje gember:
Een plakje van ongeveer 3 tot 4 mm dik (als een 2-euro-munt).
Gember heeft een bijkomend stimulerend en verwarmend effect.

Op een plakje knoflook:
Zelfde procedure als gember, met meer een reinigend effect.

Op aconietwortel (Fu Zi):
Alleen vermeld ter historische referentie, omdat aconiet een sterk giftige plant is en tegenwoordig verboden is voor therapeutisch gebruik.

II. Japanse moxibustie

(Een aparte categorie)

Okyu-techniek:
Minuscule kegels ter grootte van een rijstkorrel worden op de huid bevestigd met een speciale crème (moxapasta of Shiunko-crème).
Deze methode maakt fijne en progressieve stimulatie mogelijk.

Ontake-techniek:
Moxa wordt in een bamboebuis gestopt, aangestoken, dan wordt de buis getikt of gerold over de huid.
Het effect is zowel verwarmend als masserend, zonder verbrandingsrisico.

III. Moxibustie met bijvoet stokken

(Standaard moxa-stokken en Moxa-stok kleine diameter)

Zachte moxibustie:
De stok wordt aangestoken en op ongeveer 5 cm van de huid gehouden, kleine cirkels of pikbewegingen makend.
De warmte moet aangenaam en doordringend zijn, zonder verbranding.
Deze methode wordt vaak geassocieerd met tonificatie (ook al is dit onderscheid tonificatie/dispersie niet universeel erkend voor moxibustie).

Sterke moxibustie:
De stok is goed gloeiend, met regelmatig verwijderde as.
Hij wordt op 2 tot 3 cm van de huid gebracht totdat de patiënt een warmteprik voelt, dan teruggetrokken.
Meerdere malen herhalen.
Deze methode wordt meer gebruikt vanuit een dispersie-oogpunt.

IV. Warme naald

(Mini Moxa Rollen M1, Mini Moxa Rollen M2, Mini Moxa Rollen M3 en Gezuiverde touw EP50)

Een acupunctuurnnaald wordt ingebracht op het gekozen punt, dan wordt een kleine moxakegel bovenop het naaldheft geplaatst.
Hij wordt aangestoken (vaak met een wierookstokje) en mag ongeveer 2 minuten branden voor verwijdering.
3 tot 5 keer herhalen naargelang de behoefte.

Deze techniek is bijzonder effectief voor gewrichtspijn, reumatische aandoeningen en "Bi Zheng"-syndromen (blokkades door koude en vochtigheid, volgens de Chinese geneeskunde).